سخنی با بچه سوسول ها

من آدم انتقاد پذیری هستم، شاهد این مدعا هم کامنت دونی وبلاگم است، ببینید نظر شما هیچ نیازی به تایید من نداره و بلافاصله بدون کم و کاست در وبلاگ منتشر میشه اما برخی از کاربران می آیند و به نقطه ضعف من اشاره می کنند، خوب اگه مادر من تاکنون چهار بار شوهر کرده مقصر من هستم؟ اگه پدرم، من و مادرم رو وقتی من خیلی کوچیک بودم ول کرد و رفت پی عیاشی خودش، من مقصرم؟ باور کنید من هم دل خوشی از پدر واقعی ام ندارم، آخرین خبری هم که ازش دارم مربوط میشه به ده سال پیش که از کانادا برام کارت پستال فرستاده بود دیگه بعد از اون هیچ خبری ازش نشد.

خیلی ها به من خرده می گیرند که تو چرا این قدر جانب حکومت رو می گیری، خوب عزیز من، اگه شما هم مثل من دوران کودکی تون رو زیر دست سه چهار تا ناپدری خشن می گذروندید حال و روزتون به مراتب بدتر از وضعیت فعلی من بود، هیچ وقت یادم نمیره که ناپدریم وقتی هشت سالم بود، توی چله ی زمستون، ساعت دو بعد از نصف شب، لگد میزد زیر…. و مجبورم میکرد برم از وسط جنگل آب بیارم، اون موقع ها که آب لوله کشی نداشتیم، من روزی بیست ساعت کار می کردم، دستام همه پینه بسته بود، از ریخت و قیافه افتاده بودم، فکر می کنید این قیافه ی من الان طبیعی هستش؟ نه به خدا، چهار پنج بار جراحی پلاستیک کردم تا یه خورده روبه راه شدم.

خلاصه این که من دوران سختی رو پشت سر گذاشتم و تازه دارم معنای آرامش رو حس می کنم اصلا هم دوست ندارم به خاطر چهار تا بچه سوسولی که پارچه ی سبز به مچ شون می بندن آینده ی شغلی خودم رو خراب کنم، آخه تو که بابات واسه هدیه تولدت یه ماکسیما خریده چه میدونی من توی بچگی هام چی کشیدم؟ اون وقتی که تو داشتی توی تشک گرم و نرمت کارتون بل و سباستین رو می دیدی من بیچاره داشتم عملگی می کردم. من راحت این مقام رو بدست نیاوردم که حالا راحت هم از دستش بدم.
هر چی میخواین اسمش رو بذارین اما من رفتارم رو عوض نمی کنم، اگه خایه مالم اگه چاپلوسم اگه دو رنگ و دو رو هستم اگه مزدور هستم به خودم مروبطه، فعلا که دور دور ماهاست و شماها هیچ کاری نمی تونین بکنین، زر زیادی هم بزنین جای همتون توی اوین هستش.

یا حق

پی نوشت: در ضمن من مثل مراتی نیستم که وبلاگم رو به خاطر فحاشی شماها تعطیل کنم، تا آخرش هستم، تا آخرش پای نظام ایستاده ام. درود بر خامنه ای، مرگ بر ضد ولایت فقیه.